کال ترین میوه ی درخت بودند ...

پاییز هم رسید ...

و دستان "تو" نرسید ...

نه آسمانی به زمین آمد ...

و نه زمین به آسمان ...

تنها "من" ...

به نبودنت عادت کرده ام ...

ترسم که به کویت نرسیده ،

پر پر شود ...

پر و خالی می شوند ...

از تکرار نبودنت ...

نبودنت ...

نفس ...

می گیرد ...

_{خدایا ...! ببخش آن گناهانم را که دعایم را حبس کرده است ...} 

بی آنکه بدانی ...

شهر دلم ...

بم شد و ویران شد ...

.

.

.

یلدای بی "تو" بودن است ...

من بودم و بهار , "تو" اما نبودی ...

چشمان بی گناه من ز گریه خون شد ...

واللیل و النهار , "تو" اما نبودی ...

بالاخره "تو" ، هم ...
یک روز ...
یک جا ...
یک لحظه ...
کم می آوری منی را ،
که برایت مرده ام ...

آنقدر عمیق شد که دیگر ...

رهایی از این قعر غیر ممکن است ...

بی خوابم می کند ...

می شود کمی آهسته تر ...

پلک بر هم بزنی ...؟؟

این خانه می لرزد از ...

بغض گلوی دختری ...

هرگز کودکی ...

آرزوی مادری کردنش را ، نداشت ...

هرگز نفهمیدم ...

بودنی که نبود ...

و نبودنی که ...

باز هم نبود ...!!!

درست لحظه ای بود ...

که از قاب خالی ، چشمان "تو" افتادم ...

اَنار های همسايه به بلوغ رسيده اند ...

دلـــ ـَم تَرَک بر ميدارد ...

درست يک جمعه پاييزی ...

مَنـــ ــ ـ ...

"تـــ ــ ـو" ...

و هراس اَنارهايی که ,

در تشويش خواب آلودگی مادربزرگ ,

دانه دانه شد ...

| دلـــ ـَم تَرَک برداشته است ...

ديگر برايم اَنار نميچينی ...؟ |

اينجا آدمکـــ ـها عُمريست خُفته اَند ...