|
تـــمام رازھایم را داده ام، خانہ ای گرفتہ ام در سکوتـــ ...
|
آدم ها هم
مثل درخت ها بودند !
یک برف سنگین ،
همیشه بر شانه های آدم وجود داشت
و سنگینی اش ، تا بهار دیگر
حس می شد . . .
فَريـــ ـآد: شاعر عباس معروفی, عنوان گروس عبدالملکیان, تصوير سازی, گالری سکوت