که مهربانی هايش را کم آورده ام ...

فريادی خاموش و بی صدا که فقط بر گوشهای خودت آشنا می آيد!

.

.

.

مدتهاست که در سقف اين اتاق پی ستاره ای ميگردم ...

اما هيچ ستاره ای نمی يابم ...

آسمان من بی ستاره تر از آن است که ميپنداشتم ...

در خود غرق کنيد اين شياطين آدم نما را ...

تمامی کلمات به مغزت هجوم می آورند ,

و هر کدام با ديگری ميجنگد برای انتخاب شدن ...

اما درست وقتی که انتظار آمدنشان را می کشی ...

آن ها هم رهايت می کنند ...

در سرزمينی در دور دست ها دستانم را رها کرد ...

و من در آن سرزمين غريب گُم شدم ...

من در ميان آدمکهايی که تنها "فراموشی" را آموختند گُم شدم ...

زيبايی مرحم کدام دردهايم خواهد بود ...؟

 "منـــ ــ ـ" در ميان آنها سرگردانم ...

کاش ميشد ميان اين همهمه ی مبهم واژگان ,

چند سطری سکوت نوشت ...

اينجا ديگر  نه از دست سکوت کاری بر می آيد و نه فريآد ...