تنها کسيست که تمام فرياد هايت را بر سرش ميکشی,

و مطمئنی که هرگز انتقام نميگيرد ...!

مگر نميدانی اينجا قاصدک ها می ميرند ...؟؟؟

مگر نميدانی تا قبل از به باد سپرده شدن زير گامها لگد ميشوند ...؟؟؟

مگر نميدانی اينجا قاصدک ها هم آنقدر اشک ميريزند که ديگر توان رسيدن ندارند ...؟؟؟

در اين شهر هيچ قاصدکی به مقصد نميرسد ...

اما تو فوت کن شايد به حرمت پاکی کودکانه ات ,

قاصدک ها سوار بر بال فرشتگان به مقصدشان رسيدند ...

آدمکها عُمريست خفته اند ...

اگر خالی بماند ,

‌مثل گلدان خالی زشت است و آدم را اذيت می‌کند ...

.

.

.

و من سردم از خاطرات دفن شده ای که

عمری برايشان گرم گريستم ...

با آسمان معامله کرده بود ...

در برابر تصويری از يک غروب ,

چشمانش را هدیه داد ...

من بداهه نويسی بيش نيستم ...

کلمات را کم می آورم...

چند وقتيست بی حس شده ام از احساس ...

کم آورده ام ...

هم خودم را ...

هم احساسم را ...

و هم اين کلمات را ...

که خورشيدش با افتادن در گودال آب کوچه ها خاموش شد...

و چه شب هايی گذشتند...

که ماهش با افتادن در آب گل آلود جوی ها چرک و سياه شد...

.

.

.

دلم ميخواهد اينجا هم باران ببارد...

اينجا که مردمش خاکستری هستند!!!

اينجا که کبوترهايش سياه...

و کلاغهايش سالها قبل مُرده اند!!!

.

.

.

کلاغـــ ــ ـها خبر آمدن بهـــ ــ ـار را آوردند ...