خانه ای دارد گرم تر از خورشيد ...

که هر روز صبح عطر چايی و گل های نرگســ ـَش , آسمان و زمين را پُر ميکند ...

 صندلی چوبیِ قديمی اش را روبروی ساعت ديواری اش می گذارد,

بر آن می نشيند و در ساعت خيره می ماند و تک به تک دقايق را انتظار ميکشد ...

هر چه بيشتر اين عقربه ها دور هم ميگردند , دل آسمان هم بيشتر تيره و تار می شود ...

ناگهان تاب نمی آورد و از جايش بلند می شود , چادرِ مشکیِ زَر دارش را سر می کند ...

که خودش به دنبال پنهان شده اش برود ...

تا که در را باز می کند , دل رفتن ندارد ...

با خودش می گويد : نکند وقتی که من نيستم کسی بيايد و در اين خانه را بزند ...

بازهم روی صندليش می نشيند و با ثانيه به ثانيه اش را با دلگيری می گذراند ...

تا روزی که عاشقان واقعی در اين خانه را بزنند ...

تا روزی که ديگر تنها نرود به استقبال پنهان شده اش ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{✗اين جمعه هم گذشتـــ ــ ـ , "تـــ ــ ـو" اما نيامدی ...}

که هر شب می آيند و زَهر خاطرات را به خورد دخترکان بی خواب شهر ميدهند ...

اين زَهر کُشنده نيست , اما بدجور آدم را زَجر کُش می کند ...

شبـــ ــ ـ از راهـ رسيد ...

باز هم فانوســ ـَم را برداشته ام ...

و در آسمانـــ ِ اين  اتاقـــ ,

به دنبالِ ســـ ــ ـتارهـ ای می گردم ...

به دنبالِ ستاره ای روشنـــ , که برايم سو سو بزند ...

چهـ خيالـــ ِ خامـــ ـی ...

"تـــ ــ ـو" با رفتنــ ـَت ,

تمامـ ِ ســـ ــ ـتارهـ ها را هم کُشتـــ ـی ...

.

.

.

 منــ ـَم آن دخترکـــ ِ زخمـــ ــ ـ خورده ...

که نهـ نایِ نالهـ و فريـــ ــ ـاد دارد و نهـ تابــ ِ ســـ ــ ـکوتـــ ــ ـ ...

که نهـ پایِ رفتنـــ ــ ـ دارد و نهـ دلـــ ِ ماندنـــ ــ ـ ...

منــ ـَم آن زخمـــ ــ ـی ام ,

که در گوشهـ ای از خرابهـ هایِ اين شهرِ خاکســ ـتری ,

آنقدر در خودش می پيچد تا خاکســتر شود ...

منــ ـَم آن مُرده ای ,

که تنها از گرمــ ـی اَشکــ ـهايش می شود زندهـ بودنش را فهميد ...

بـ ـی "تـــ ــ ـو" ...

بَهـــ ــ ـار , خَزانـــ ــ ـ است ,

و بـ ـا "تـــ ــ ـو" ...

خَزانـــ ــ ـ , بَهـــ ــ ـار ...

باشـــ ــ ـ تا اين پاييـــ ــ ـز , از اين خَزانـــ ــ ـتَر نَـ ـشدهـ ...

نکند از آمدنـــ ِ پاييــز بــ ـی خبری ...!

 اگر ميدانستی کهـ ... تا بـ ِـحالــ رسيدهـ بودی ...

نه ...؟

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ (منـــ ــ ـ سَردمــ است ... منـــ ــ ـ سَردمــ است و انگار هيچــ ـوقت گَرمــ نخواهم شد ...)}

_{+ (و اَمانـــ ــ ـ از اين بویِ پاييـــزی و آســـ ــ ـمانِ ابـــری ...)}

مدعيانِ عشقـــ ــ ـ زيادَند و عاشقانـــ ــ ـ واقعی ,

همچون اصحابـــ ِ کهفـــ خُفتهـ اند ...

که تک به تک خورشـــ ــ ـيدها را ,

به اميدِ روشـــ ــ ـن شدن ســـ ــ ـتارهـ ها پشتـــ ِ سر ميگذارم ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ منـــ ــ ـ ماندم و يک آسمانِ بــ ـی ســـ ــ ـتارهـ ...}

_{+ (دشتی پُر از حس خوب ...)}

 "مَنـــ ــ ـی" که نميشناسمش...

"مَنـــ ــ ـی" که بُغضـــ ــ ـ دارد...

"مَنـــ ــ ـی" که دَرد دارد...

 مرگـــ ــ ـ , نهـ سياهـ است و نهـ سفيدـ ...

مرگـــ ــ ـ , خاکســ ـتری مطلق استـــ ...

و شايد خاکســ ـتری مطلق , مرگـــ ــ ـ است ...

نــ ـميدانم ...

تنها اين را ميدانم که اين روزها ...

"منـــ ــ ـ" هم خاکســ ـتری شده ام ميان خاکســ ـترها ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ (در نقطه ی مرگـــ ــ ـ , هيچـــ ــ ـ رنگــ ـی وجود نــ ـدارد , که به آن خاکســ ـتری مطلق می گويند.)}

_{(درس مبانی هنرهای تجسمی)}

جای خالی ات ...

آنقدر بزرگ شده ,

که حتی می شود

در آن زندگی کرد ...!

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ (خودت بگو خسته نشدی از اين همه نيامدن...)}

.

.

.

 ترســـ ِ "منـــ ــ ـ" از مُردنـــ نـ ـيست ...

"منـــ ــ ـ" از آوارِ تنـــ ــ ـهايی ميترســـ ـَم ...

خورشيد "منـــ ــ ـ" ...

"تـــ ــ ـو" که در آسمانــ ـَم باشی ...

حتی شبـــ ــ ـهای بلند پاييزی هم سرد و تاريک نيست ...

تـــ ــ ـويی خورشـــ ــ ـيدِ شبـــ ــ ـهایِ تار و بـ ـی ماهـــ و ســـ ــ ـتاره ام ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ اين "تـــ ــ ـو" گفتنم را بر من ببخشا , عمريست گدایِ کویِ "تـــ ــ ـو"ام ...}

.

.

.

 پاييـــ ــ ـز باشد و يک جمعهــ ...

آنوقت عاشقـــ ــ ـ نَـ ـشد ...؟

گمان ميکرد که قُلابـــ ــ ـ ,

نيمهــ قَلبـــ ــ ـی ست گُمـــ ـشده در دريـــا ...

و گرنه هرگز , فريبـــ ــ ـ ِ ماهـــ ــ ـيگير را نمی خورد ...!

چالـــ ِ لُپـــ ِ تمامــ ِ دخترکانـــ ِ شـــ ـهر را پُر ميکنم ...

که چشمانتـــ ــ ـ ...

در چالهـ هایِ حوالیِ لبخندهایِ "منـــ ــ ـ" دُچار شوند ...

اين روزهایِ کوتاهـ و شبـــ ــ ـهایِ دراز ...

به مـــ ــ ـا فرصتی ندهند , برای لمســـ ــ ـ ِ چشمـــ ــ ـهایِ يکديگر ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ بودنـــ ـَت چه زود گذشت و نَـ ـبودنـــ ـَت چه ديـــ ــ ـر ...}

_{+ رفتنـــ ـَت را به پایِ کدام فصل بنويسم ...؟ تابستانـــ ــ ـ , يا که پاييـــ ــ ـز ...؟}

_{+ ( گالری تصاوير ) ...}