همه شب ...

یلدای بی "تو" بودن است ...

دلبرکم ، میخواهم چند خطی برایت از این جمعه بنویسم ...

جمعه هم روزی از این روزهای خداست ،

که می گویند دلتنگی اش از تمامی روزها بیشتر است ...

و بغضش از تمامی روزها سنگین تر ...

و "تنهایی" اش ...

و امان از "تنهایی" اش ...

.

.

.

خاطرات سرگردانی پرسه می زنند ...

که شبها سراغ دخترکان پريشان شهر می روند ,

خواب را از چشمانشان می ربايند ,

و سکوت خلسه هايشان را در هم می شکنند ...

آن دورتر ها در ميان خلسه هايم چه کسی پرسه ميزند ,

که صدای قدم هايش گوشهايم را کَر کرده ...؟

می شود بیایی نزديکتر تا ببينمت ...؟

.

.

.

گمان ميکرد که قُلاب ,

نيمه قَلبی ست گُمشده در دريا ...

وگرنه هرگز , فريب ِ ماهيگير را نمی خورد ...!

آنجا که تویی ...؟؟؟

یا اینجا که منم ...؟؟؟

مادرت عجله دارد که هرچه زودتر ,

دانه به دانه ی انگشتهای کوچکت را

از ميان مشت هایت بيرون بکشی

و با زبانِ شيرينِ کودکانه ات ,

روزی هزاران بار اين اعداد را برايم زير و رو کنی ...

.

.

.

بغض گلوی دختری ...

بر چشم های يخ زده ام می گذارم ...

که ببارانم ستاره هایِ بی سویِ مُرده ام را

بر اين کوير ...

.

.

.

کدامین جاده را دنبال کنم ...

که درختانش قامت "تو"

را در آغوش کشيده باشند ...؟

از باز شدن دَر

هم نشينی با ,

گُل های قالی بود ...

و من سردم از خاطرات دفن شده ای که ,

عمری برايشان گرم گريستم ...

واژه ها را ردیف می کنم ...

ردیف هایی بی ردیف ...

بی صدا خط میزنم ،

صدای پای احساسم را ...

ابر چشمان دخترکی ...

بهار ، می بارد ...

خلسه ای ناگهانی بود ،

در میان خنده های یک جمع ...

بسپارید به امانات رضا

و اگر از تپش افتاد دلم

ببریدش به ملاقات رضا

از رضا خواسته بودم شاید

بگذارد که غلامش بشوم

همه گویند محال است محال

دلخوشم من به محالات رضا

سکوت , شعله می کشد ...

و از این سکوت من دلم هزار پاره می شود

سکوت من سقوط نیست، سکوت یک هبوط نیست

سکوت یک سکوت نیست، سکوت شراره می شود