پُر از بغض روی یه نیمکت روبروی یه گنبد نشسته بودیم

یه گنبد فیروزه ای ما بین سیاهی آسمون.

یه جوری با بغض به گنبدش زل زده بودم

که انگار دیگه فرصتی ندارم برای برگشت ..

حس و حال عجیبی بود، یجوری از زمین کنده میشدی

که حس میکردی زیرِ اون سنگ های سفیدی که زیر پات بود،

هیچی نیست...

عطرِ اونجا، نماز خوندن رو به محرابش، تسبیح فیروزه ای ها

هر آدمی که رد میشد، تورو یاد اون مینداخت ...

فَريـــ ـآد: خط خطی های بی صدا, عاشقانه های صورتی, تو همون حس غريبی, سفرنامه