وقتی چشمانم را باز کردم ...

عنکبوت ها بر دَرِ همه ی خانه های شهر تار تنيده بودند ...

خانه ها و آدمکهای اين شهر همه خاکستری شده بودند ...

ديگر صدای کوبه ی درهای قديمی شنيده نميشد ...

و از گُل ميخ های آن ها هم خبری نبود ...

نه خانه ها منتظر خنده های کودکان بودند ...

و نه دَرهايشان ديگر توقع باز شدن داشتند ...

آدمکها هم مانند مجسمه های سنگیِ ميدان هایِ شهر شده بودند ...

و جای قلبـــ ــ ـهايشان هم از تکه سنگی پر شده بود ...

نه اشکی داشتند و نه احساسی ...

همه چيز رنگ باخته بود ...

درست مانند فيلم سياه و سفيد قديمی که ...

دکمه ی (Pause) آن را فشرده باشند ...

"منـــ ــ ـ" خَســـ ــ ـتهـ ام ...

و ميخواهم باز هم چشمانم را ببندم و وقتی چشمانم را باز کنم ...

که همه چيز عوض شده باشد , آدمکها جور ديگر باشند و قلبـــ ــ ـهايشان ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ انگار اين "منـــ ــ ـ ِ" بی رحم هزار سال بود که اين دو تيله ی شيشه ایِ قهوه ای رنگ را در ميان پلک هايم به اسارت گرفته بود ...}

_{حالا که آنها آزاد شده اند اين "منـــ ــ ـ" است که خَســـ ــ ـتهـ است ...}

 

_{+ ( گالری تصاوير ) ...}

 

فَريـــ ـآد: خط خطی های بی صدا, زنگ انشاء, گالری تصاوير