با چشمان وحشی و خونينم روی صندلیِ چوبیِ خاک گرفته ای در

مَتروکِهــ ی کُنجـــ ــ ـ گلــ ـويم می نشينم...

خيره به جايی سکوت ميکنم...

سپس با بی رحمی تمام تک به تک بغضـــ ــ ـها و

ضجهـ زدن هایِ بـــ ـی صدایِ فريـــ ــ ـادهايمــ را ميشمارم...

و با صدای بلند به سکوتـــ ــ ـهایِ احمقانه ـشان ميخندم...

فريـــ ــ ـادهایِ احمق نمی دانند امشب شبـــ ــ ـ ِ آخـــ ــ ـر است...

آخر امشب ميخواهم در همين مَتروکِهــ "منـــ ــ ـ" و فريـــ ــ ـادهايشــ را بـــ ـی صدا دار بزنمــ ...

_{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

_{+ امشب ميخواهم انگشتانم را ميان گيسوان فريادهايم مشت کنم,}

_{و کِشان کُشان و بی توجه به ناله هايشان آن ها را به مَتروکِهــ ای کُنجـــ ــ ـ گلــ ـويم ببرم...}

_{+ بغض هايم تب کرده اند ,هذيان می گويند...}

_{+ ( گالری تصاوير ) ...}

فَريـــ ـآد: خط خطی های بی صدا, گالری تصاوير