|
تـــمام رازھایم را داده ام، خانہ ای گرفتہ ام در سکوتـــ ...
|
ﺷﺎﺩﻡ ﻭﻟﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﺐ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯﻡ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯِ ﺁﻣﺪﻧﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺪﻡ ﺷﺎﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﻏﺼﻪ ﻣﯿﺴﻮﺯﻡ
ﺷﺎﺩﯼِ ﻣﻦ ﺯ ﺗﻮ ﻏﺼﻪِ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺁﻣﺪﻧﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺯﻡ
ﻓﮑﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺣﻢ
ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺭﻓﺘﯽ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺯﻡ
ﺩﺭ ﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﻢ
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺵ ﺁﻥ ﺩﻡ ﮐﻪ ﻟﺐ ﺩﻭﺯﻡ
ماهـ ِ "منـــ ــ ـ" ...!
اگر اجازه بدهی , حوضــ ِ کوچکــ ِ داخلِ حياط را بردارم ...!
به خاطر ديدنـــ ـَت , تمام ماهـــ ـيانِ قرمز ,
طعمه ی گربهـ ها می شوند ...!
هنوز بغض های کهنه , لابلای آجرهايش لانه ساخته اند ...
هنوز هم سر تا سر ديوارهایِ اين خانه پُر از چشم است ...
چشمانی که متعلق به خاطره هاييست که ...
هيچکدام به آغوش کشيدن دخترک ها را نياموخته اند ...
هنوز هم حالت تهوع دارم از باردار بودن اين اشکها ...
اين خانه نو شده اما ...
هنوز هم بوی گند خاطراتش خفه ام می کند ...
اين خانه نو شده اما ...
هنوز ديوارهای باغچه اش , سرد و خاکستری و سيمانی ست ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+ دلـــ ِ آينه ها برای ديدنِ برقِ چشمانمان تنگ استـــ ... بخاطر دلـــ ِ "منـــ ــ ـ" نه , بخاطر دلـــ ِ آينه ها بمانـــ ...
شبيه هيچـــ ــ ـکس نَـيست ...
.
.
.
آويخته شدن بر بَندِ رَختـــ ــ ـ ,
عاقبتـــِ دستـــ ــ ـهایِ سَـــ ــ ـرد و تنـــ ــ ـهاست ...
تا که شايد از حرارتـــِ خورشيد گَرمـــ ــ ـ شوند ...
چمدانتـــ ــ ـ را ميبندی و از آسمانـــ ِ چشمانـــ ـَم پَـــ ــ ـر ميکشی ...
ميشود خَزانـــ ــ ـ که شد ...
از خوابـــ ــ ـهایِ بــ ـی خوابـــ ِ اين دلـــ ِ پـــ ــ ـاييزی هم کوچـــ ــ ـ کنی ...؟
دلتنگـــِ شبـــ ــ ـهايی هستم کهــ ...
"تـــ ــ ـو" ماهــِ آسمانـــِ بــ ـی ســـ ــ ـتارهــ ام بودی ...
و "منـــ ــ ـ" ســـ ــ ـتارهــ یِ بی سویِ آسمانـــ ـَت ...
شبـــ ــ ـهايی کهــ ...
صـــ ــ ـدایِ "تـــ ــ ـو", سمفونیِ شبـــ ــ ـهای تارم بود ...
و دستـــ ــ ـهایِ "تـــ ــ ـو" , پناهـــ ـگاهِ دستـــ ــ ـهایِ بــ ـی پناهــِ اين دخترکـــ ــ ـ ...
و چشمـــ ــ ـهایِ "تـــ ــ ـو" ,
چشمـــ ــ ـهایِ "تـــ ــ ـو" ...
اَمان از چشمـــ ــ ـهایِ "تـــ ــ ـو" , که اَمان می بُرَند ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+ اَمان از چشمانــ ِ بی اَمانــــ ـَت ...
اين "منـــ ــ ـ" اينبار ميخواهد خطـــ ــ ـ ِ آخر ـَش را هم بکشد ...
آن هم روی "همهـــ ــ ـ" ...
"منـــ ــ ـ" را در لابلای "همهـــ ــ ـ" ميگذارم و خطـــ ــ ـ ميزنم ,
اما به جای "همهـــ ــ ـ" فقط "خودمـــ ــ ـ" را خطـــ ــ ـ زده ام ...
خطـــ ــ ـ خطـــ ــ ـی شدنم مبارکــــ ــ ـ ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+ اين تقويم ديگر , جايی برای خطـــ ــ ـ زدن نَـــ ـدارد ...
همان کلاغـــ ِ از همه جا بی خبری که سنگ ها بر پَرم زدند به جرمِ بدخبری ...
همان کلاغی که هر روز را در انتظار دستـــ ـی که برايش دانه بريزد شب ميکند ...
آری منم آن کلاغ رو سياهِ حيران و سرگردانِ کوی "تـــ ــ ـو"...
دلم را دخيل بسته ام , تنها به نيت اينکه ضامن اين کلاغ رو سياه شوی ...
دلِ پُر اين کلاغ به سمت نگاهت پَر می کشد ...
می شود تا در انتظار دعوتت پَر پَر نشده ,
نيم نگاهی بر حوالی دلِ سياهِ اين کلاغ رو سياه بيندازی ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
.
.
.
منـــ ــ ـ از نگاهـِ کلاغــ ـی کهـ رفتـــ ــ ـ فهيدمـ ...
کهـ سرنوشتــِ درختانــ باغــ ـمان تَبَر استــ ...
.
.
.
چنان بر قلبتـــ ــ ـ چنبره خواهم زد ,
که رهـــ ـايی از اين اسارتـــ ــ ـ غير ممکن باشد ...
پرواز هم ديگر
رويای آن پرنده نبود ...
دانه دانه پرهايش را چيد ,
تا بر اين بالش
خواب ديگری ببيند ...
يا عاشقـــ ــ ـان ، شاعر ...!
دل تنهایِ "منـــ ــ ـ" ...
شعری از جنسِ عشقـــ ــ ـ ميخواهد ...!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+ شايد "عشقـــ ــ ـ" فيروزه ای باشد , بر همين سپيدی ها ...
که اين واژه ها هم اسير "تـــ ــ ـو" و خلسه هايت شده اند ...
گاهی اين واژه های سرگردان می آيند ,
در خلسه های خيس و ناموزونم که بوی "تـــ ــ ـو" ميدهند پرسه ميزنند ,
و سپس ترک ميکنند "منـــ ــ ـ" و اين خلسه های خسته ی خاکستری رنگ را ...
نميدانم "منـــ ــ ـ" بـــ ـی واژهـ شده ام , يا واژهـ ها بـــ ـی "منـــ ــ ـ" ...
اما اين را خوب ميدانم که "تـــ ــ ـو" اين واژه ها را از "منـــ ــ ـ" گرفتی ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
+ من تنـــ ــ ـها مانده ام يا اين واژهـــ ــ ـ هايی که بيخيالشان شده ام ...؟
چنگ بر آن ها ميزنی و از سقف آسمان چشمانم رهايشان ميکنی ...
.
.
.